Yazdan kalma güneş okulun gri duvarlarına vuruyordu. Bahçedeki ağaçların yaprakları altın sarısı rengiyle yerleri süslüyordu. Emir ağır adımlarla okuldan içeri girdi. Özlemişti sanki biraz ama tam da emin değildi. Koridorda yankılanan zil sesi, uzun bir maratonun başlangıcı gibiydi. Çünkü bu yıl hayatını belirleyecek sınavın yılıydı.
Sınıfa girdiğinde arkadaşlarının kalabalık uğultusu karşıladı onu. Hep hissettiği kıyas duygusu yine sarmıştı zihnini. Sürekli onların ileride olduğunu kendisinin ise geride kaldığını düşünüyordu. Tam o sırada öğretmen sınıfa girdi. Orta yaşlarında, yüzünde sakin ama kararlı bir ifade vardı. “Hoş geldiniz çocuklar, bugün sadece yeni bir ders yılı başlamıyor. Sizler için hayatınızı belirleyecek adımların da ilk günü. Başarı sadece sonuçlarda değil, sebeplerde gizlidir. Çünkü sebeplerinizi değiştirmedikçe sonuçlarınız da değişmez. Bu yılın ilk gününde üniversite sınavı için hedeflerimizi netleştirelim. Sınavı kazanmak için hangi sebepleri oluşturacaksınız? Ne dersiniz, bunları yazalım mı?” diye sordu.
Emir bu sözlere dikkat kesildi. İçi içine sığmıyordu. “Acaba öğretmenim benim içimden geçenleri mi duydu?” diye düşündü. Gerçekten belki de yıllardır yanlış yere bakıyordu. Hep sonuçlara odaklanmış ama sebeplerini hiç değiştirmemişti. Bu yılın önceki yıllardan farklı olmasını istiyordu. Peki, ama bunu nasıl yapacaktı? Cesaretini toplayıp öğretmenin yanına yaklaştı.
“Hocam!” diye seslendi, kısık ama kararlı bir sesle. “Ben bu seneyi iyi değerlendirmek, üniversite sınavını kazanmak istiyorum. Nasıl ve nereden başlayacağımı bilmiyorum.” Öğretmen, Emir’in gözlerine gülümseyerek dikkatlice baktı. “Bu senenin senin için önemini anlamış olmana sevindim. Sınavı kazanıp, sevdiğin mesleğin eğitimini alma isteğin çok güzel. Bu seni motive eder ama tek başına yeterli olmaz. Bir taraftan da bu hedefini oluşturabilecek sebepleri somutlaştırmalısın.”
“Somutlaştırmak mı dediniz hocam, peki ama nasıl?”
“Mesela;
- Bu hafta matematikten yüz soru çözmek.
- Her gün yirmi dakika paragraf çalışmak.
- Ay sonunda deneme sınavına girmek gibi hedefler belirlemen senin sürecini ölçülebilir yapacaktır.” dedi.
Emir gözlerini kısarak, başını sallıyordu.
“Unutma, her hedefin bir bedeli vardır. Konfor alanından çıkman, tüketimlerini azaltman ve arkadaşlarınla geçirdiğin vakitlerini yeniden düzenlemen gerekiyor. Bazen yorulacaksın, bazen moralin bozulacak. Buna rağmen sürece odaklanıp sebeplerde kalman gerekecek. Unutma, ne kadar çok nedenin olursa motivasyonun da o kadar fazla olur. Anlaştık mı Emirciğim?” diye sordu.
Emir’in zihninde bir şeyler aydınlanmıştı sanki. O ana kadar hep sınavın sonucunu, kazanıp kazanamayacağını hayal etmişti. Süreçte neler yapması gerektiğini hiç bu kadar net düşünmemişti.
“Tabi ki sonuçlarını değerlendirmeyi de unutma. Her hafta sonu;
- Bu hafta hedeflerime sadık kaldım mı?
- Doğrularım yanlışlarımı geçti mi?
- Kaç tane yanlışımı doğruya çevirdim?
Gibi sorularla sonuç değerlendirmesi yapabilirsin. Eğer hedeflediğin çalışma programına sadık kaldıysan ve yanlışların azalmaya başladıysa doğru yoldasın demektir. Arada bir çalışma yöntemlerini gözden geçirip, güncelleyebilirsin. Basite disipline olup, sürekliliği yakalaman işini kolaylaştıracaktır. Mesele hedefinden vazgeçmeden, sebeplerine konsantre olabilmen.”
Emir’in sevinç ve umutla gözleri parladı. İlk defa sınav yolculuğu gözünde bu kadar zor ve karmaşık değil, aksine uygulanabilir görünüyordu. Sonuca değil, sürece bakarsa motivasyonu artacaktı. Böylece kıyası da arkadaşları değil, kendi dünündeki Emir olacaktı. Çünkü herkesin hayatta farklılıkları vardı ve bu sebeple çalışma yolculuğu da farklı farklı olacaktı.
O gün Emir defterine sadece ders notlarını değil, hayatındaki ilk gerçek kararını da yazdı. Sonuç ne olursa olsun, Emir artık biliyordu.
Asıl kazanç, hedeflere yürürken öğrendiklerindeydi ve bu niyetle çıktığı yolculuk, hayatındaki en değerli başlangıç olacaktı...
25 Yanıt
İnsanın en büyük yanılgılarından biri sonuca konsantre olunca sonucun geleceğini zannetmesi… İnsanın işini kolaylaştıran, çok kıymetli ölçüler verilmiş. Kaleminize sağlık.
Basite disiplin olup bir adım atabilseydik…
Neden…
Ne kadar da önemli bir kelime… Nedenlere odaklanmak bir çok problemi çözebiliyor neden çünkü problemi görünür hale getiriyor..
Neden mi?….:)))
sonuç değil sebeblerde gizli… gizli dedik ama bir o kadar da ortada aslında. motivatör bir yazı kaleminize sağlık…
hayatta sonuçlara mı tepki veriyoruz yoksa sebeplere mi. peki sonuçlar mı bizim elimizde sebepler mi?
Sürece odaklanmayı kolaylaştıracak iki adım; basitten başlamak ve adımları somutlaştırmak.
İnsan bir şeyler yapıyor hayatta ma bunun sonucunun nereye vardığını hiç değerlendirmiyor. Ne yaptım, ne yapmadım da bugündeyim. Ya hep yapamadıklarına takılıyor ya da yaptıklarını çok abartabiliyor. Koyduğu hedef neydi, ne kadarını yapabildi. Bunun değerlendirmesini yapmak insanın kendini de tanımasına yardımcı olur. Hayatımızın kendisi sınav olduğu için, en sonunda ne kazanmak istiyorsak, ona göre motivasyonumuzu da kazanmalıyız. Elinize sağlık…
İnsanın sonuç odaklı olmak yerine sebeplerine odaklanması elbette kolay değil. Ama bunu fark edip üzerine düşündüğünde zamanla daha yapabilir hale gelecektir. Şuanda sınava hazırlanan kardeşime göndereceğim bir yazı olmuş, elinize sağlık.
Hedefi somutlaştırmak, parçalara ayırmak ve günün sonunda daima sonuç değerlendirme yapmak 🥳✨
Aslında yolu yöntemi bilince ne kadar kolay ilerliyor işler
İnsan yöntemini bilmediğinde başaramayacağını düşünüyor. Niyet var ama yöntem yanlış
Somutlaştırmak çok kolay bir yol dizayn ediyor
Hayatta ilerlerken çoğu zaman istediğimiz sonuçları düşünüyoruz. Asıl düşünmemiz gerekenleri hatırlatan bir yazı olmuş 🙂