Yazdan kalma güneş okulun gri duvarlarına vuruyordu. Bahçedeki ağaçların yaprakları altın sarısı rengiyle yerleri süslüyordu. Emir ağır adımlarla okuldan içeri girdi. Özlemişti sanki biraz ama tam da emin değildi. Koridorda yankılanan zil sesi, uzun bir maratonun başlangıcı gibiydi. Çünkü bu yıl hayatını belirleyecek sınavın yılıydı.
Sınıfa girdiğinde arkadaşlarının kalabalık uğultusu karşıladı onu. Hep hissettiği kıyas duygusu yine sarmıştı zihnini. Sürekli onların ileride olduğunu kendisinin ise geride kaldığını düşünüyordu. Tam o sırada öğretmen sınıfa girdi. Orta yaşlarında, yüzünde sakin ama kararlı bir ifade vardı. “Hoş geldiniz çocuklar, bugün sadece yeni bir ders yılı başlamıyor. Sizler için hayatınızı belirleyecek adımların da ilk günü. Başarı sadece sonuçlarda değil, sebeplerde gizlidir. Çünkü sebeplerinizi değiştirmedikçe sonuçlarınız da değişmez. Bu yılın ilk gününde üniversite sınavı için hedeflerimizi netleştirelim. Sınavı kazanmak için hangi sebepleri oluşturacaksınız? Ne dersiniz, bunları yazalım mı?” diye sordu.
Emir bu sözlere dikkat kesildi. İçi içine sığmıyordu. “Acaba öğretmenim benim içimden geçenleri mi duydu?” diye düşündü. Gerçekten belki de yıllardır yanlış yere bakıyordu. Hep sonuçlara odaklanmış ama sebeplerini hiç değiştirmemişti. Bu yılın önceki yıllardan farklı olmasını istiyordu. Peki, ama bunu nasıl yapacaktı? Cesaretini toplayıp öğretmenin yanına yaklaştı.
“Hocam!” diye seslendi, kısık ama kararlı bir sesle. “Ben bu seneyi iyi değerlendirmek, üniversite sınavını kazanmak istiyorum. Nasıl ve nereden başlayacağımı bilmiyorum.” Öğretmen, Emir’in gözlerine gülümseyerek dikkatlice baktı. “Bu senenin senin için önemini anlamış olmana sevindim. Sınavı kazanıp, sevdiğin mesleğin eğitimini alma isteğin çok güzel. Bu seni motive eder ama tek başına yeterli olmaz. Bir taraftan da bu hedefini oluşturabilecek sebepleri somutlaştırmalısın.”
“Somutlaştırmak mı dediniz hocam, peki ama nasıl?”
“Mesela;
- Bu hafta matematikten yüz soru çözmek.
- Her gün yirmi dakika paragraf çalışmak.
- Ay sonunda deneme sınavına girmek gibi hedefler belirlemen senin sürecini ölçülebilir yapacaktır.” dedi.
Emir gözlerini kısarak, başını sallıyordu.
“Unutma, her hedefin bir bedeli vardır. Konfor alanından çıkman, tüketimlerini azaltman ve arkadaşlarınla geçirdiğin vakitlerini yeniden düzenlemen gerekiyor. Bazen yorulacaksın, bazen moralin bozulacak. Buna rağmen sürece odaklanıp sebeplerde kalman gerekecek. Unutma, ne kadar çok nedenin olursa motivasyonun da o kadar fazla olur. Anlaştık mı Emirciğim?” diye sordu.
Emir’in zihninde bir şeyler aydınlanmıştı sanki. O ana kadar hep sınavın sonucunu, kazanıp kazanamayacağını hayal etmişti. Süreçte neler yapması gerektiğini hiç bu kadar net düşünmemişti.
“Tabi ki sonuçlarını değerlendirmeyi de unutma. Her hafta sonu;
- Bu hafta hedeflerime sadık kaldım mı?
- Doğrularım yanlışlarımı geçti mi?
- Kaç tane yanlışımı doğruya çevirdim?
Gibi sorularla sonuç değerlendirmesi yapabilirsin. Eğer hedeflediğin çalışma programına sadık kaldıysan ve yanlışların azalmaya başladıysa doğru yoldasın demektir. Arada bir çalışma yöntemlerini gözden geçirip, güncelleyebilirsin. Basite disipline olup, sürekliliği yakalaman işini kolaylaştıracaktır. Mesele hedefinden vazgeçmeden, sebeplerine konsantre olabilmen.”
Emir’in sevinç ve umutla gözleri parladı. İlk defa sınav yolculuğu gözünde bu kadar zor ve karmaşık değil, aksine uygulanabilir görünüyordu. Sonuca değil, sürece bakarsa motivasyonu artacaktı. Böylece kıyası da arkadaşları değil, kendi dünündeki Emir olacaktı. Çünkü herkesin hayatta farklılıkları vardı ve bu sebeple çalışma yolculuğu da farklı farklı olacaktı.
O gün Emir defterine sadece ders notlarını değil, hayatındaki ilk gerçek kararını da yazdı. Sonuç ne olursa olsun, Emir artık biliyordu.
Asıl kazanç, hedeflere yürürken öğrendiklerindeydi ve bu niyetle çıktığı yolculuk, hayatındaki en değerli başlangıç olacaktı...
25 Yanıt
Herkesin basiti kendine göre değişiyor. Bunu kaçırmamak lazım. Kimi 4 dakikada ders çalışmaktan sıkılırken kimi 15 dakika , kimi 30 dakika . Bu yüzden herkesin kendi basitini bulması yani ilk uff dediği anı bulması lazım. Sonrada bu basiti sürekli hale getirerek devam etmesi . Süreklilik kişiye disiplin katacaktır. Yapılabilir olduğunu gördüğünde insan acıdan haz almaya başlayacaktır. Tabiki hedefinin zıttı isteklerdende vazgecmek olmazsa olmazı.
İnsanın gerçek başarısı sürecin sebeplerine odaklanmaya başladığında gelir…
Son zamanlarda gençler maalesef daha sonuç odaklı olarak hayata bakıyorlar. Bundan dolayı hayalkırıklıkları ve kestirmeden girme fikirleri çoğaldı. Aslıında yazıda da söylendiği gibi önemli olan sürece odaklanmak ve yoldan keyif almak.
Hayatın farklı alanına baktığımızda da aynı yöntemi kullanabiliyoruz. Mesela yeni bir dükkan açtığımızda da doğru sebepleri oluşturmak çok kıymetli. Halbuki insan genellikle işin sonucunda elde edeceği kazanca odaklanıyor. O kazancı sağlayacak müşteriyi dükkana getireceğin sebepleri oluşturmadan olmuyor. Dükkanın iç tasarımı, ürünlerinin kalitesi ve maliyeti, dükkanın düzenli tertipli olması, dükkanındaki ürünleri yerleştirme şeklin vb. sebepler… Sonuçlar hemen gelmediğinde ise gösterdiğimiz sabır ile hedefe olan disiplinimizi de bozmamak gerekiyor.
Ne kadar basit ve anlaşılır aslında. Başarının sırrı basiti önemsemek ve süreklilik.
Bir tohumu alıp toprağın altına koyuyor insan, su döküyor, onu korumaya alıyor, filizlendiğinde ekstra dikkat ediyor, etrafına çit çeviriyor vs vs.. o tohum ağaç olup meyve verene kadar ondan gelen hiç birşey yokmuş gibi görünüyor ama insanı motive eden şey bu sürecin kendisi..
Hayat yolunda attığımız her adım bize bir şeyler öğretiyor…değerli olan ise insanın yaşadıklarından kazanım sağlaması…
Emeğinize sağlık.
Büyük adımlar atmanın hedefe yaklaştırdığını sanıyoruz. Oysa küçük adımlarla süreklilik sebepten keyif almayı kolaylaştırıyor sanki.
Sonuca odaklanınca zaman su gibi geçiyor. Yüksek debili bir nehirde rafting botu ile ilerler gibi sınav vaktine yaklaşılıyor.
Oysa sürece odaklandığında kontrol noktalarında sürecin neresinde olduğunu kontrol edebilir oluyor insan. Herkesin hayatı farklı, süreç içinde revizeler gerekebiliyor. Hedefi unutmadan bir önceki kontrol noktasından gelebildiyse kişi, ne ala. Hele bir de bir önceki kontrol noktasından daha iyi durumdaysa bu defa, deymeyin keyfine.
İnsan bir adım atabilse gerisi gelecek ama hep o adımı atmak gözümüzde büyüyor…