Battaniyeyi Kaldıralım

Sabahın ilk ışıkları perde arasından içeri süzülürken şehir hâlâ yarı uykudaydı. Sokaklar sessizdi; yalnızca uzaktan gelen martı sesleri ve ara sıra geçen bir minibüsün uğultusu duyuluyordu. Hava serindi. Kaldırımlar gece yağan hafif yağmurun ardından hâlâ nemliydi. İnsan böyle sabahlarda yatağından çıkmak istemezdi.

Cengiz de tam olarak böyle biriydi. Akşamları geç yatar, hatta gece uyandığında bile yemek yerdi. Sabahları uyumayı sever, battaniyesine sımsıkı sarılır, uyanmayı çok istemezdi. Alarm çaldığında onu ertelemek artık alışkanlık olmuştu. Özellikle hafta içi işe gitmeden önceki o son yarım saatlik uyku, ona dünyanın en güzel şeyi gibi gelirdi.

Son zamanlarda dizlerindeki ağrılar onu iyice zorlamaya başlamıştı. Merdiven çıkarken yüzünü buruşturuyor, uzun süre ayakta kaldığında veya dizinin üzerinde oturduğunda ağrısı fazlasıyla artıyordu.

Bu durum devam edince dayanamayıp hastaneye gitmeye karar aldı. Doktor muayeneden sonra ciddi ama sakin bir ses tonuyla konuştu:

“Cengiz Bey, yediğiniz yemekler, aldığınız kilolar arttıkça dizleriniz üzerine baskı yapmaya başlamış. Bu da dizlerinizin vücudunuzu taşımasını zorlaştırır. Eğer dizlerinizi güçlendirmek istiyorsanız yürüyüş yapmanız gerekiyor. Düzenli hareket etmezseniz ileride daha büyük sıkıntılar yaşayabilirsiniz. Kas kütlenizin de artması için en uygun olanı sabah yürüyüşleridir.” dedi.

Cengiz o an içinden “Sabah yürümek mi?” diye geçirdi. Ona göre sabah yürümek, o sıcacık battaniyenin altından çıkmak demekti ama bir seçim yapması gerekiyordu. Ya kısa süreli keyfine devam edecekti ya da sağlığından vazgeçecekti.

Erken kalkma düşüncesi ona çok zor geliyor ve “Nasıl kalkılır ki?” diye düşünüyordu. Bir anda aklına eşinin ona söylediği “Erken yatarsan erken kalkarsın,” cümlesi geldi.

İnsan sadece erken kalkmakta zorlandığını zanneder ama bu bir sonuçtur. Öncelikle bu sonuca götüren sebepleri ortadan kaldırmalıdır. Erken kalkmanın yolu, erken uyumak ve geceleri yemek yememekten geçer. İlk başlarda alışkanlık olduğu için bunu yapmak tabii zor gelir ama zamanla insan erken yatmaya alışır hale gelir.

Cengiz’in eşi de onun tam zıttıydı. Geceleri geç yatmayı sevmez, sabahları erkenden kalkardı. Hareket etmeyi sever, yerinde durmayı pek sevmezdi. Cengiz de onun aksine keyfine düşkün, hareket etmeyi çok sevmeyen biriydi. Bu yüzden de eşi onun bu sakinliğinden şikayet eder ve onu devamlı uyarırdı; o da her zamanki gibi uyarıları pek fazla dinlemezdi. Halbuki hayat onun şifasını yanı başına koymuştu ama kendisi bunu görmüyordu. Farklılığı bir sorunmuş gibi algılıyordu. Zamanında eşini dinlemiş olsa belki de bu diz ağrılarını çekmeyecekti.

Ertesi sabah alarm çaldığında yatağın sıcaklığı yine onu bırakmak istemedi. Birkaç dakika tavana baktı. Sonra doktorun söylediklerini ve ağrıyan dizlerini düşündü. İçini çekip battaniyeyi kenara attı.

İlk gün yürümek ona eziyet gibi geldi. Bu, hayatında kolay kolay yapamadığı bir durumdu. Zamanla parkta yürürken yeni insanlarla tanışmaya başladı. Hiç fark etmediği detaylar görmeye başlamıştı. Yürürken düşünüyor ve zihninde gün içerisinde neler yapması gerektiğini planlıyordu. Sabahın sessizliği de hoşuna gitmeye başlamıştı. Kuş seslerini fark ediyor, güne daha enerjik başlıyordu. Günler geçtikçe yürümekten keyif alır hale geldi. Sabah yürüyüşleri hem kilo vermesini hem de kaslanmasını sağlıyordu. Dizlerindeki ağrılar azalıyor ve nefesi açılıyordu.

Bir sabah yürüyüşten dönerken istemsizce gülümsediğini fark etti. Zamanla uykudan aldığı o huzurlu duyguyu, yürürken de hisseder olmaya başlamıştı.

İnsan bazen küçük bir keyfinden vazgeçince, kendine daha büyük bir yaşam kazandırır. Yeter ki o battaniyeyi üzerimizden atmayı bilelim.