Kolay Olan mı ? / Doğru Olan mı?

Şehrin biraz dışındaki sanayi bölgesinde, fabrikaların yan yana sıralandığı geniş bir alanda büyük bir plastik fabrikası vardı. Sabahın erken saatlerinde servis araçları peş peşe gelir, işçiler vardiyalarına yetişmek için fabrikanın kapısından içeri girerdi.

Murat ve Emre bu fabrikada aynı dönemde işe başlayan iki yakın arkadaştı.

Murat sakin, çalışkan ve öğrenmeye meraklı bir gençti. Emre ise neşeli, sosyal ve rahat bir karaktere sahipti. İkisi aynı fabrikadaydı. Fakat her ikisi farklı departmanlarda, farklı ustaları seçmişlerdi.

Murat'ın ustası Hasan Usta, disiplinli ve deneyimli bir adamdı. Ona göre ustalık, yalnızca işi yapmak değil, insan yetiştirmekti.

Bu yüzden Murat'ı sürekli çalıştırır, yaptığı hataları gösterir, aynı hatayı yapmaması için işi gerektiğinde tekrar tekrar yaptırırdı.Murat’ı bu yöntem yoruyordu.

Akşamları Emre'ye sürekli dert yanıyordu.

“Senin ustan  ne güzel, kafa adam. Kıymetini bil. Bizim usta, insanı çok sıkıyor. Bir işi yapıyoruz, tekrar yaptırıyor. Sürekli eksik buluyor.”

Emre ise gülerek:

“Bizim Ali Usta öyle değil. Sen de bizim bölüme gelsen, ne güzel olurdu.”

Murat, arkadaşının bölümündeki rahatlığı gördükçe içinden “Keşke…” demeye başladı.

Fakat zamanla, Hasan Usta'nın verdiği eğitim Murat'ı geliştirdi. Zorlandığı işleri öğreniyor ve sorunları kendi başına çözmeye başlıyordu.

Bir gün Hasan Usta onu küçük bir bölümün başına geçirdi.

Murat artık işleri kendi başına yürütüyordu.

Bir süre sonra kendine güveni arttı ve Emre'ye:

“Artık işi öğrendim galiba. Bizim usta hâlâ beni sıkıyor ama ben artık bu işleri yapabiliyorum.” dedi.

Tam o günlerde Ali Usta, Murat'ı kendi bölümüne çağırdı.

“İstersen bizim bölümde çalış. Sana ihtiyacımız var.”

Murat'ın aradığı fırsat buydu.

Hasan Usta'nın yanından ayrılıp Ali Usta'nın bölümüne geçti.

İlk günler çok mutluydu.

Daha rahattı, kimse sürekli başında durmuyordu.

Fakat zaman geçtikçe bir şey fark etti.

İşi yapıyordu ama yeni şeyler öğrenemiyordu. Hatta öğrendiklerini kullanmadığı için unutmaya bile başlamıştı. Üstelik Ali Usta dışarıdan o kadar eğlenceli görünse de Hasan Usta’nın az ama öz yaptığı espiriler Murat’ı daha çok eğlendiriyordu.

Bir problem çıktığında çözmekte zorlanıyor, daha önce Hasan Usta'nın yanında öğrendiği yöntemleri hatırlamaya çalışıyordu.

O zaman gerçeği anladı:

Hasan Usta onu sıkmıyordu. Onu yetiştiriyordu.

Murat'ın hatası, rahatlığın o konuda ilerleme sanmasıydı.

İnsan Önce Hedefini Bilmelidir

Hayatta da insan çoğu zaman kolay olanı seçer.

Kendini zorlayan insanlardan uzaklaşır, sürekli hata yaptığımızı söyleyenlerden hoşlanmaz. Kendini rahat bırakan insanları ise iyi zannederiz.

Oysa insanın önce kendisine sorması gerekir:

“Benim hedefim ne?”

Eğer hedefin rahatlık, kolaylıksa, seni rahat ettiren ortamı, kolayı seçebilirsin. O seçim sadece rahatlık ve kolaylık değil onunla birlikte olanların da seçimi olur.

Hedef öğrenmek, gelişmek ve ustalaşmaksa, önce seni geliştirecek insanları seçmelisin. Onlara yaklaşmalısın ve o konuda seni engelleyenlerden uzaklaşman gerekir.

Kimi sana o anda rahatlık verir, kimi ise sana toplamda kazandırır.

Usta’sının aylar öncesinde söyledikleri kulağında çınladı;

“Evlat, insan hayatında her zaman kolay olanı seçmek ister, anda rahat eder ama gelişemez. Seni zorlayan insandan, olaydan hemen kaçma. Önce kendine sor: Ben ne olmak istiyorum? Çünkü hedef belliyse, başlangıçta seni yoran yol, doğru yoldur. Usta sana sadece işi öğreten değil; seni, ustasız kaldığında da ayakta durabilecek hale getirendir.”